Eyvallah…

Henüz yaş kemale ermeden düştük yollara ama şimdi yolun yarısına adım adım yaklaşırken yolun sonundan ürküyorum galiba. Sanırım her kesin bir dönem yaşadığı olgunluk dönemi sendromuna yakalandım galiba. Ama neyse öyle de böyle de yaşayıp gideceğiz işte. Ama bir gün kalbimden geçen ile beynim geçen şeylerin birbirine çok yaklaşacağını ümit ediyorum. Sağsalim bir günü daha geride bıraktıktan sonra artık bir sonraki güne hazırlıklara başlasam fena olmaz. Hiç bir şey değilde, geride kalan sevgilime daha doğrusu sevdiğime üzülüyorum sadece. Ulen bu dünyada gerçekten sevilmekten ve sevmekten korkmayan kızlarla karşılaşamayacakmıyım ben. Ama ben de çok şey istiyorum abicim. Sağlıcakla kalıyorum inşallah.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s